KUYU

2014-05-22 15:15:00

         Kalabalıktık ve kalabalıklığımız her geçen gün, her geçen saat, her geçen dakika ve saniye gittikçe artmaktaydı. Bizi birbirimize bağlaması gereken sebeplerin çoğalması zahiren olsa da gitgide yalnızlaşıp, kendimize duvarlar örüyorduk. Bu duvarların yarattığı hacmin zıddına biz içlerinde küçülüyor, küçülüyor ve sonunda kayboluyorduk.

         Bizim olayımız buydu ve her zaman da bu olacak hissini sonuna kadar yaşatıyordu yalnızlığımız. Sebebine kafa yormaya tenezzül bile etmiyorduk.


         İnşa ettiğimiz duvarlarımıza kapılar açmak gerektiğini biliyorduk elbette. Onca insana bir o kadar da kapı gerekirdi çünkü. Kapılar birbirimizden haberdar olabileceğimiz tek araçlardı belki de. O kapıların açılması yaratılması gerekiyordu. Gerekiyordu çünkü kalabalıktık biz… Kalabalık olan sadece bizler değil; zihnimizin içi, hayaller, emeller, yapılması gereken planlar, umutlar, dile getiremediğimiz kötülemelerimizdi çünkü. Açılmasını istemek ise o kapıların kendiliğinden varoluşunun kanıtı değil miydi? Neden kapıların açılması gerekiyordu ki? O kapıların açılması lüzumuna nasıl inanmıştık? Çünkü yalnız olamazdık, yalnızlık kötüydü, pisti, istenmeyendi. Ama bir o kadar da bize aitti o yalnızlıklarımız..


           Kalabalıklar içine çıktığımız vakit kendimiz de dahil o kalabalığı oluşturan o kadar çok kapısız insan vardı ki… O kadar ulaşılmazdık ki biz…


           Kendimizde de olmayan kapılar yüzünden insanlar arasındaki yalnızlık çok beslendi. Yalnızlık beslendikçe ruhlar yoruldu, yüzler buruştu. Ve ardı sıra her insan dipsiz bir kuyuya dönüştü. Hem de o kuyunun dibinde kendimiz de hapistik…


           Hem kalabalık, hem kapısız, hem de dipsiz kuyu olduk. Ve zaman geçtikçe o kuyunun dibini kazmaya devam ediyoruz, kuyudan çıkmaya çalışmak varken…
        

                                                                                                                                                                                   

                                                                                                                                                                                      Samet TURAN
                                                                                                                                                                                             22.05.14
 

0
0
0
Yorum Yaz